Wieczny pesymizm
Cechą bardzo wyróżniającą te podejście do świata, jest nieodłączny pesymizm, który przejawia się w różnych dziedzinach życia. Najważniejszym aspektem jest jednak przekonanie człowieka o tym, że wszystko jest nicością, która go otacza. Zdaje sobie sprawę ze swojej niedoskonałości, co również przysparza mu zmartwień, a jednak jego działania w kierunku doskonalenia się są marne, gdyż tak naprawdę nie wierzy on, że może cokolwiek zdziałać. Te czarnowidztwo nie sprzyja rozwojowi, a jedynie pogłębia człowieka w przekonaniu, że przeminiemy niezauważeni. W tej filozofii istnieje jeszcze nieodłączne przekonanie, że najwierniejszym i w sumie jedynym towarzyszem w życiu człowieka jest samotność, która w wersji religijnej przejawia się, jako oddalenie od Boga. Człowiek przytłoczony jest przestrzenią i przede wszystkim czasem.